...

είναι που θα ρθείς και η αγάπη θα χει φύγει...

πέρασε και αυτο...

πρέπει να περάσει πολύς καιρός ώστε να μπορέσω να εκφράσω αυτό που έχω αποφασίσει, μόνο έτσι μπορώ να βιώσω το τέρμα του δρόμου όταν ήδη γνωρίζω το νέο μου προσανατολισμό... και τον γνωρίζω καλά. Οι άλλοι μπερδεύονται και με λένε παρορμητική. Ίσως να χουν και δίκαιο γιατί τα καλύτερα μου όπλα τα χω καιρό τώρα κρυμμένα. Όχι επιτηδευμένα... είναι ο μόνος δρόμος που ξέρω να περπατήσω τη ζωή. Κάτι με περιμένει στην άκρη του δρόμου, στην καμπή ή την παράκαμψη και εκεί ανάλογα θα εισπράξω και τις αποταμιεύσεις μου. Όσο το δουλεύω μέσα μου τόσο παλεύω με την χαρμολύπη... για όσα κατέθεσα και τους τόκους που δεν πήρα... για την ανυπομονησία της ουράς που μικραίνει. Ποτέ όμως δεν ξεχνάω τα λόγια της αγαπημένης μου Αλκυόνης Παπαδάκη »Ακόμα κι αν σμιλεύεις τις μέρες σου πάνω στο βράχο,συνέχιζε να το κάνεις.Ακόμα κι αν μέσα στην παραζάλη έχασες τη σμίλη σου, χρησιμοποίησε εν ανάγκη και τα νύχια σου.Συνέχισε.Aκου με που σου λέω.Κάποια νύχτα, εκεί που δεν το περιμένεις,θα' ρθεί ο Θεός νυχτοπατώντας να πιεί νερό απο τη μικρή λακκούβα του βράχου σου.»Έτσι λεω να φύγω όχι ότι έχω να πάω πουθενά απλά να φύγω...

βαρέθηκα...

Τα όνειρα συνήθως μένουν ανεκπλήρωτα..

αυτό που θέλαμε και τελικά έμεινε στη μέση.. αυτό συνήθιζε να λέει η Κ….

Γυναίκα μεταλλαγμένη διαφάνεια… ζωή στη περιφέρειας της ακυρώνοντας το κέντρο..

ποτέ δεν αγάπησε.. ποτέ δεν έψαξε..

μια ψυχή χωρίς τροφή μα γεμάτη λίπος.. θαμμένη στην εικόνα και όχι στον εαυτό της…

ατσαλάκωτο περιτύλιγμα… φωταγωγημένη ουτοπία…
Κάτι που μας μοιάζει? Εγώ? Εσύ?

Και έγινε ο κόσμος μας αστείος χωρίς όνειρα…

Με βαρέθηκα!

Ο βούδας...

τον τελευταίο καιρό νιώθω λογική! δηλαδή δεν νιώθω αρκετά θυμωμένη ώστε να θέλω να γκρινιάζω κάθε λεπτό.. δεν ακούω καμπανάκια.. δεν ανάβουν κόκκινα λαμπάκια και γενικά ζώ ειρηνικά!!!

και λέω τώρα εγώ γιατρέ μου… γιατρεύτηκα? δεν θα είμαι πια η Έλενα η γκρινιάρα???

αν βρήκα λοιπόν τη μακάρια ειρήνη η ζωή μου δεν θα καταντήσει ανιαρή?...

νομίζω μου λείπει ένας ξεγυρισμένος καυγάς με πικρόχολα σχόλια.. να γίνω κακιά και εκδικητική… να βάλω το βλέμμα που σκοτώνει κλείνοντας τη πόρτα.. να ισορροπήσω τέλεια πάνω στο 10ποντο.. να το παίξω δράμα και να με φωνάξεις ξανθιά ηλίθια!!!

Ούφ έν είμαι καλά.. έν ηξέρω ήντα που μου γίνεται!!! ( όταν συχύζομαι μιλάω μόνο κυπριακά…)

Το μόνο σίγουρο είναι ότι γράφω ασυναρτησίες και άμα συνεχίσω έτσι θα πρέπει να το κλείσω διαπαντώς το ριμαδομπλόκ!!!!

Μαμαααααααα εν θα ρτω πόψε να σε δω αρκέφκω δίαιτα ( ναι ρε παλεεεεε)!!!

ουράνιο τόξο...

νιώθω φοβερά ανεβασμένη σήμερα με μια αισιοδοξία νααααααα…. ξέρετε είναι υπέροχο συναίσθημα να νιώθεις καλά.. πιστεύεις πως μπορείς να κάνεις τα πάντα τέλεια!!!

το βράδυ λέω να πιώ κρασί που μεθάει, να ακούσω μουσική που με ταξιδεύει και να μην σπαταλήσω λεπτό σε ανούσιες σκέψεις…

τα χρώματα μοιάζουν πανέμορφα.. θα φτιάξω ένα ουράνιο τόξο να το φοράω ολόχρονα…

η ζωή είναι όμορφη, και αν μας γεμίζει πληγές τι πειράζει? Όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα.. χαρές και λύπες.. εξάλλου δεν γουστάρω τα ατσαλάκωτα πρόσωπα…

άντε στην υγειά μας!!!

purple...

Δεν έχω καιρό για χάσιμο… το αντιλήφθηκα όταν είδα τα κεράκια στη τούρτα… 30!!!

Ένα τέλος και μια αρχή… δεν θα πάρω μαζί μου σκουπίδια, σκέψεις και ανθρώπους που με πλήγωσαν.. κρατάω λίγους και καλούς.. αυτό το καλοκαίρι έγινε ένα καλό ξεκαθάρισμα!

Αυτό το χώρο τον αγάπησα πολύ και νιώθω ότι τον άφησα με τρόπο που δεν του άξιζε!

Έχω ένα καλό προαίσθημα… και λέω ότι ίσως τα ξαναπούμε σύντομα…

...

ο κύκλος αυτού του μπλοκ έκλεισε...

να περνάτε όμορφα...